ได้ยินเรื่องศาสตร์ แอนไท-เอจจิ้ง มาเกือบสิบปีแล้ว ตอนนั้นไม่ได้สนใจขนาดที่จะหยุดฟังหรือหาอ่าน แต่พออายุถึงวัย-ความสนใจก็มาเอง คุ้ยกองดองเจอหนังสือเล่มนี้ที่แม่ซื้อให้นานแล้ว เลยได้เวลาหยิบมาอ่านเสียที
หะแรกก็ถามตัวเองนะ...เราจะชะลอความแก่ไปทำไมวะ? สมมุติว่าชะลอได้ 20 ปี พออายุ 100 ปี เราก็แก่หงำเหงือกเท่าคน 80 อยู่ดี ใช่ว่าจะหยุดอายุไว้ที่ 40 ตลอดไปได้เสียเมื่อไหร่...แต่พอนึกดูอีกที...ถ้าเราเกิดจับพลัดจับผลูตายตั้งแต่ 80 ขึ้นมาด้วยเหตุสุดวิสัย (ต้องสุดวิสัย เพราะถ้าชะลอได้จริง อายุร่างกายตอนนั้นก็แค่ 60 ยังไม่ควรตายด้วยความแก่) อย่างน้อยเราก็ได้ใช้ชีวิตหลังเกษียณอย่างมุ้งมิ้ง แบบที่เห็นคนแก่ญี่ปุ่นเค้าเป็นกัน ไม่ใช่ใช้ชีวิตบนเตียงผู้ป่วยแบบปู่ย่าตายายของเรา (แต่ถ้าอยู่ถึง 100 ปีก็ช่วยไม่ได้ ^ ^”)
ต่อไปนี้คือเนื้อหาที่สรุปออกมาได้ตามความสนใจของเรา (อันไหนไม่สนใจจะไม่เขียนถึงนะคะ)
