Thai Jogging Magazine ฉบับประจำเดือนเมษายน 2557
โดย oorrunningblog
สองสามปีก่อน เคยมีคนปรารภในเว็บบอร์ดของชมรมวิ่งแห่งหนึ่งว่า ไม่ชอบกีฬาวิ่งเพราะรู้สึกว่าไม่ได้ใช้สมองอะไร ใช้แต่กำลังอย่างเดียว กระทู้นี้ร้อนแรงยิ่งนัก เพราะสามารถตีความให้รู้สึกเหมือนโดนด่าทางอ้อมได้ ว่าที่ตนเองวิ่งเก่งหรือหลงใหลการวิ่งอยู่ในขณะนี้ ก็เพราะเป็นมนุษย์ประเภทสมองน้อย- กำลังเยอะ
 |
| Cr. portugueseorienteeringblog |
แต่จากการซ้อมวิ่งเกือบทุกวัน เดือนละ 200 กม. ขึ้นไป เราในตอนนั้นที่เพิ่งติดวิ่งใหม่ๆ กลับเห็นสอดคล้องกับเจ้าของกระทู้ ว่าในขณะวิ่ง-ไม่ว่าจะแข่งหรือซ้อม ไม่มีกลยุทธ์ใดๆ ทั้งนั้น ที่จะต้องผลิตจากสมอง สิ่งที่ต้องผลิตมีก็แต่เพียง “กำลัง”เท่านั้น ทั้งกำลังกายและกำลังใจ และถ้าอยากเป็นผู้ชนะ คุณก็เพียงต้องทำสถิติให้ดีกว่าคู่แข่ง...ตรงไปตรงมาเพียงเท่านี้... แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าการวิ่งเป็นกีฬาของคนไม่มีสมอง เพียงแต่เราเก็บสมองไว้ทำเรื่องอื่นที่จำเป็นเท่านั้น และอันที่จริง รอบตัวเราก็มีการแข่งขันทำนองนี้เยอะแยะอาทิเช่น ประกวดนางงามก็ต้องเฟ้นหาคนที่สวย ประกวดนักร้องก็ต้องเฟ้นหาคนที่เสียงดี จะมีประโยชน์อะไรถ้าได้นางงามหน้าปลวก นักร้องเสียงเป็ดแต่ไอคิว 180
อย่างไรก็ตาม โลกนี้ยังมีการแข่งขันวิ่งอีกแบบที่ต้องใช้สมองด้วย และวันนี้วิ่งทันโลกจะแนะนำให้ได้รู้จักกันค่ะ มันคือโอเรียนเทียริง (Orienteering) หรือเรียกอีกอย่างว่า การวิ่งแผนที่เข็มทิศ นั่นเอง
