วันจันทร์ที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2556

ทำไมฉันจึงรักรถพับ | 10 ความคิดเห็น:

วันสุดท้ายของเดือนแหล่ว แต่ยังไม่ได้เขียนโพสต์ที่ 4 เลยแม้แต่บรรทัดเดียว โปรเจคในหัวมีเยอะมากกกก แต่ productivity เป็น 0 ^ ^" คิดไปคิดมา...อุทิศโพสต์สุดท้ายแห่งเดือนให้กับลูกรักดีกว่า เขียนได้ไหลลื่นแน่นอน เพราะกำลังเห่อ ^____^

สองสามเดือนมานี้เราหันมาปั่นจักรยานควบคู่กับการวิ่ง เหตุผลเบื้องต้นก็อย่างที่เคยได้เล่าไว้แล้วในโพสต์ "4,000 กิโลเมตรแล้วจ้า"  นั่นคือ อยากออกกำลังกายในโซน Fat burn เพื่อขยายขอบเขตการใช้ไขมันให้กว้างขึ้น ซึ่งจะเป็นผลดีต่อการวิ่งระยะไกลๆ ระดับฟูลมาราธอนขึ้นไป และอยากหากีฬาอื่นๆเล่นบ้าง เพื่อความสนุกสนานของชีวิตและลดความเสี่ยงต่อการบาดเจ็บ (จากการตะบี้ตะบันวิ่งเพียงอย่างเดียว)

หะแรก เราเลือกรถพับด้วยเหตุผลง่ายๆ คือ "ยกขึ้นห้องหนีโจรได้" ^ ^ เพราะที่โรงเรียนของเรา โจรขโมยจักรยานชุกชุมยิ่งนัก ขนาดรถกะโหลกกะลาที่ซื้อจาก Lotus คันละพันกว่าบาทก็ยังหาย (รถเราหายมาแล้ว 2 คัน) ต่อเมื่อขี่มาได้ซักพัก พาออกทริปอีกเกือบสิบหน จึงได้รู้ว่า รักรถพับมากกกกกก ให้ซื้อใหม่ก็จะซื้อรถพับอีก ไม่เปลี่ยนใจแน่นอน ...เหตุไรจึงเป็นเช่นนั้น เราจะเล่าให้ฟังค่ะ

Dahon (รุ่นอะไรไม่ได้จำ) ท่ามกลางรถ Lotus ที่ลานจอดใต้หอ...มันน่าหายจริงๆ

วันศุกร์ที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2556

เรื่องน่ารู้ของสนามมาตรฐาน 400 เมตร | 8 ความคิดเห็น:

แม้พวกเราจะเป็นนักวิ่งถนน แต่บางคนก็ซ้อมในลู่ใช่มั้ยคะ ยิ่งถ้าเป็นนักวิ่งประเภทอยากทำสถิติที่ต้องมีการฝึกซ้อมความเร็วแบบ interval/speed work หรือที่ภาษานักวิ่งไทยเรียกกันว่า "ลงคอร์ต" ยิ่งต้องเคยใช้สนาม 400 เมตรกันแน่นอน เราก็เช่นกันค่ะ ...และตามประสาคนขี้สงสัย เราก็เกิดคำถามขึ้นมาบางอย่าง เมื่อหาคำตอบได้แล้วจึงเอามาแบ่งๆกันอ่านไว้ ณ ที่นี้ เผื่อจะมีคนอยากรู้เหมือนเรา


สนามมาตรฐาน 400 เมตร

วันเสาร์ที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2556

oorrunningblog ในนิตยสาร "สารคดี" | 8 ความคิดเห็น:

ใครจะคิดว่า blog บ้านๆ ที่เขียนขึ้นเพราะอยากบันทึกไว้ให้ลูกศิษย์อ่าน จะได้รับเกียรติให้บอกเล่าเรื่องราวของชีวิตนักวิ่งคนหนึ่ง ลงในสกู๊ปยาวประจำเล่มของ "สารคดี" นิตยสารชื่อดังของเมืองไทยที่เราซื้ออ่านมาตั้งแต่เรียนป.ตรี (ขึ้นกับสกู๊ปยาวของเดือนนั้นว่าน่าสนใจแค่ไหน) และชื่นชมทีมงานมากๆ ทั้งภาพที่สวยสุดๆและเรื่องที่ให้ข้อมูลอย่างรอบด้าน คมคาย

ต้องขอขอบคุณพี่ "วายร้ายสีแดง" เจ้าของคอลัมน์ "กีฬา_ทางเลือก" ที่เคยเข้ามาอ่าน blog นี้และแนะนำให้น้องเต้ย-นักเขียนได้รู้จัก มา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ เราตอบรับคำเชิญอย่างเต็มใจที่สุดในโลก แค่คิดว่าตัวเองจะได้เป็นส่วนหนึ่งของหนังสือในดวงใจก็ขนลุกซู่ด้วยความปลื้มปีติแล้ว ^____^

ขอรีวิวสั้นๆสำหรับคนที่ยังไม่ได้อ่านนะคะ สกู๊ป Born to be Runner นำเสนอชีวิตของนักวิ่งมาราธอนในแง่มุมต่างๆ บางคนวิ่งแล้วหายจากโรคภัย บางคนวิ่งแล้วทำให้สนิทกับพ่อมากขึ้น(ซึ้งมากขอบอก) บางคนวิ่งเพื่อพิสูจน์ศักยภาพของตัวเอง เปิดและปิดเรื่องด้วยฉากการแข่งมินิฯ และฮาล์ฟมาราธอน ของนักเขียนที่ลงทุนฝึกฝนวิ่งระยะไกลเพื่อให้เข้าใจถึงหัวอกนักวิ่งอย่างแท้จริง แทรกด้วยเกร็ดความรู้เกี่ยวกับมาราธอน อาทิเช่่นตำนานมาราธอน ประโยชน์ของการวิ่งมาราธอนต่อหัวใจ ทฤษฎีไมโล คนทั่วไปอ่านแล้วจะเข้าใจทั้งชีวิตนักวิ่งและการวิ่งมาราธอนอย่างลึกซึ้งรอบด้าน คาดว่าน่าจะสร้างแรงบันดาลใจให้หลายคนออกมาวิ่งได้อย่างแน่นอน

ในส่วนของภาพก็นำเสนอแง่มุมแปลกใหม่ ที่คนไม่ได้เป็นนักวิ่งน่าจะไม่เคยได้รับรู้ อาทิเช่น การแต่งแฟนซีในงานวิ่ง ภาพนักวิ่งเต็มพื้นที่สะพานพระปิ่นเกล้า ภาพชิพติดรองเท้าเพื่อจับเวลา ชั้นเชิง-มุมมองการถ่ายภาพ สุดยอดตามมาตรฐาน เมื่อบวกกับคำบรรยายที่เฉียบคม บางภาพถึงกับทำให้คนในวงการวิ่งอย่างเรารู้สึกเต็มตื้นขึ้นมาอย่างบรรยายไม่ถูกเลย

นิตยสาร สารคดี born to be runner
นิตยสารสารคดี ปีที่ ๒๙ ฉบับที่ ๓๔๒ สิงหาคม ๒๕๕๖

วันจันทร์ที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2556

วิ่งทันโลก 3: เทคโนโลยีการวัดระยะทางในงานวิ่ง | ไม่มีความคิดเห็น:

คอลัมน์ วิ่งทันโลก
Thai Jogging Magazine ฉบับประจำเดือนกรกฎาคม 2556
โดย oorrunningblog

จริงๆแล้วการวัดระยะสามารถทำได้หลายวิธี ถ้าเป็นระยะทางสั้นๆ ก็เอาตลับเมตรวัด หรือส่องด้วยกล้องวัดระดับแบบที่เห็นในงานโยธาทั้งหลาย แต่ถ้าเป็นระยะทางไกลๆเช่น 10 กม.หรือ 42.195 กม. แบบเส้นทางการวิ่งมาราธอนล่ะ ผู้จัดงานวิ่งจะใช้วิธีอะไร เพื่อให้แน่ใจว่าเส้นทางที่จัด มีระยะครบถ้วนถูกต้อง

ก่อนจะเล่าถึงวิธีของงานระดับอินเตอร์ ขอนำเสนอวิธีวัดระยะแบบต่างๆ ที่ชาวบ้านอย่างเราสามารถทำได้เองก่อน เรียงลำดับความคลาดเคลื่อนจากมากไปหาน้อย ดังนี้

Google+ Badge

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...